Klachten aan gewrichten en spieren, zoals lage rugpijn of schouderpijn, komen erg vaak voor. Toch moeten patiënten in België eerst langs de huisarts om een voorschrift te krijgen, vooraleer ze naar de kinesitherapeut mogen. In landen zoals Nederland en het Verenigd Koninkrijk kunnen patiënten met zulke klachten wel meteen bij een kinesitherapeut terecht, zonder tussenkomst van een arts. De studie vindt plaats in het Wijkgezondheidscentrum ‘De Kaai’ in Gent. Daar kunnen patiënten tijdens weekdagen bellen met een acute klacht. Een onthaalmedewerker stelt dan enkele gerichte vragen en overlegt met de patiënt welke zorgverlener hen het beste kan helpen, een arts, de verpleging, een maatschappelijk werker of een kinesitherapeut. Zo wordt geprobeerd om de patiënt sneller bij de juiste hulpverlener te brengen. In dit onderzoek wordt onderzocht of er een verschil is tussen een eerste consultatie door een arts of een kinesitherapeut. Het gebruik van medicatie, technische onderzoeken (zoals bloedafnames of medische beeldvorming), het zorgtraject en de behandeling, en het aantal dagen arbeidsongeschiktheid worden onderzocht. Daarnaast zijn ook de ervaringen van patiënten en zorgverleners bevraagd via interviews. Voelen patiënten zich goed geholpen? En hoe ervaren de artsen, kinesitherapeuten en de onthaalmedewerkers deze samenwerking? De resultaten van deze studie willen bijdragen aan meer duidelijkheid in de huidige discussie over directe toegang tot kinesitherapie voor patiënten. In België is er nog weinig onderzoek gedaan naar de mogelijke voordelen of uitdagingen van directe toegang tot de kinesitherapeut. Door patiënten met veelvoorkomende klachten in spieren en gewrichten direct naar de kinesitherapeut door te verwijzen kan de werkdruk op artsen wellicht verminderd worden. Dit maakt de zorg niet alleen efficiënter, maar ook beter afgestemd op de behoeften van de patiënt en het zorgsysteem. Huisartsen krijgen meer ruimte voor complexere zorgvragen, terwijl kinesitherapeuten hun kennis optimaal kunnen inzetten. Tegelijkertijd zijn er belangrijke zorgen die de voortgang van directe toegang kunnen vertragen. Het is essentieel om de veiligheid van patiënten te waarborgen, het risico op misbruik van het systeem te beperken en de impact op de terugbetaling en kosten voor zowel patiënten als de samenleving in overweging te nemen. Dit onderzoek houdt rekening met deze uitdagingen en biedt waardevolle inzichten om deze bezorgdheden aan te pakken, op basis van de ervaringen van zowel patiënten als zorgverleners.