Schizofrenie is een chronische, psychiatrische aandoening die wereldwijd steeds vaker voorkomt en een langdurige, effectieve aanpak vereist. De vele bijwerkingen van de eerste generatie antipsychotica, maar vooral de gekende therapieontrouw van schizofreniepatiënten, hebben ertoe geleid dat artsen tegenwoordig vaker beslissen om langdurig werkende injecties met atypische antipsychotica (long-acting injection = LAI) te geven. Vaak gaat het dan om injecties met olanzapine (olanzapine long-acting injection = OLAI), die in zeldzame gevallen echter leiden tot bepaalde vervelende en risicovolle bijwerkingen, samengevat het ‘post-injectie delirium/sedatie syndroom’ (PIDSS) genoemd. Doordat meer en meer OLAI worden gebruikt, verhoogt de kans dat patiënten zich op de spoedgevallendiensten aanmelden met PIDSS. Het is dan ook belangrijk meer onderzoek te doen naar dit syndroom. Hiervoor werd in deze masterproef enerzijds een literatuurstudie uitgevoerd, waarbij eerst enkele sleutelconcepten werden besproken die samenhangen met PIDSS, zoals schizofrenie en antipsychotica. Daarna werd een overzicht gemaakt van wat er in de literatuur reeds te vinden was over PIDSS: wanneer treedt het op, wat zijn de symptomen, hoe verloopt de diagnose, hoe wordt met het syndroom omgegaan en hoe wordt het behandeld. Anderzijds werd ook een retrospectieve analyse gemaakt van de zes patiënten die zich in de loop van de laatste acht jaar met PIDSS hadden aangemeld op de spoeddienst van het UZ Gent, alsook van de manier waarop het probleem in het UZ Gent werd aangepakt. De resultaten van deze analyse werden ten slotte vergeleken met de gegevens die in de literatuur werden vermeld. Het uiteindelijke doel van deze studie was zorgverleners en spoedartsen meer bewust te maken van het probleem van PIDSS en aanbevelingen te formuleren die de patiëntenzorg kunnen verbeteren. Er werd op gewezen dat PIDSS zich op vele manieren kan manifesteren en dat hier zeker aan moet worden gedacht als een patiënt zich na toediening van een OLAI meldt bij de spoedeisende hulp. Hoewel de symptomen ernstig kunnen zijn, is enkel een symptomatische behandeling mogelijk. Om de patiëntenzorg te optimaliseren is het dan ook belangrijk een duidelijker beeld te krijgen van hoe het syndroom tot stand komt en wat de exacte risicofactoren zijn. De huidige studie was hiervoor te beperkt. Daarom wordt verder onderzoek aanbevolen.